آرامش در تبعید

🔸هنری میلر در آثار خود درباره مفاهیمی چون زندگی، انسان، جنگ، دوستی، میهن پرستی، خلقت، هنر، سرنوشت، خدا و مرگ بی پرده و بی هراس سخن می گوید. اما احساسات وی درباره دو نکته، که به طور مکرر در آثارش منعکس شده، قابل تأمل است. اولین نکته عشق وی به زندگی است؛ از این که پا به عرصه دنیا گذاشته بود لذت می برد. همچون مولانا که «یک دست جام باده و یک دست زلف یار/ رقصی چنین میانه میدان» را آرزو داشت، میلر نیز تمام زندگی را با خوبی ها و بدی هایش در آغوش کشید و در این میدان مستانه اما هشیارانه و رندانه رقصید و پایکوبی کرد. او عاشق زندگی بود و دمی را که بر می آمد گرامی می شمرد و زندگی اش را آن گونه می زیست که می پسندید؛ فارغ از غم نان، فارغ از حسادت، کینه، تنگ نظری، ترس، غرور، رقابت، تعصب. میلر زندگی را تجلیل می کرد. همین که زنده بود برایش کافی بود و هر چیز دیگری در درجه دوم اهمیت قرار داشت. عمر خود را فرصتی تکرار نشدنی می دانست و هر گونه نگرش منفی به زندگی را رد می کرد. او در این باره می نویسد: «تعریف زندگی به عنوان باری سنگین بر دوش، به عنوان میدان جنگ، به عنوان یک مشکل – همه اینها به نظر من اشکال ناقص نگریستن به زندگی ست.»
🔸عشق میلر به زندگی به مفهوم کلی آن به جای خود. اما او از دیدگاهی دیگر نیز به زندگی عشق می ورزید و آن را غنیمت می شمرد، عشق به زندگی و زنده بودن در همین امروز، همین لحظه. از دل بستن به فردا بیزار بود. از اینکه برای لذت بردن از شور زندگی در انتظار فردا باشد، از اینکه همه چیز را به فردا موکول کند دوری می‎جست. چیزی به اسم فردا برای او وجود نداشت – هر چه بود در همین امروز بود، در همین لحظه حاضر.

دسته‌بندی‌ها: اخبار,معرفی کتاب

برچسب‌ها: ,,,,

دیدگاه خود را ارسال کنید

آدرس ایمیل شما در هیچ‌جا منتشر نخواهد شد.