تازه ها
اگزیستانسیالیزم به روایت سورن کی‎یر کگور (بخش اول)

فیلسوف دانمارکی ۱۸۱۳–۱۸۵۵ (۴۲سال!)
دکترا از دانشگاه کپنهاگ ۱۸۴۱، با علایق زیبایی‌شناسی .معرفت‌شناسی فلسفه اخلاق و فلسفه دین

زندگی آدمیان  ـ سطح ۱

یکی از فیلسوفان بزرگ اگزیستانسالیست بلاتردید سورن کی‎یر‎ کگور است. کگور در فلسفه خود درباره موقعیت‎های وجودی انسان‎ها سخنان آموختنی فراوانی به میان آورده است.

یکی از نکاتی که متذکر شده است تقسیم سطوح زندگی آدمیان است. او سه سطح از زندگی را متذکر می‎شود که می‎تواند برای آدمیان رخ دهد.

یک سطح سطحی است که او به مرحله زیبایی‎شناسی از آن یاد می‎کند. او معتقد است در این سطح آدمیانی وجود دارند که انسان‎های بزرگی هستند آدمیانی که به قدرت یا ثروت یا شهرت و… رسیده‎اند این دسته از انسان‎ها به دلیل توان بالا، کنترل بر زندگی، برنامه‎ریزی، مدیریت و استفاده از توان مدیریتی بالا همیشه در زندگی اهدافی برای خود تعریف کرده‎اند و به آن اهداف بزرگ رسیده‎اند. اینان از اتلاف وقت، بی‌‎مبالاتی و بی‎هدفی همیشه پرهیز کرده‏‎اند، انسان‎هایی بزرگ با توانایی‎های بالا. کگور می‎گوید: این دسته آدمیان که در سطح زیبایی‎شناسی زندگی می‎کنند یک خصلت برجسته دارند و آن اینکه “Individuality“یا تفرد خود را به تمامه در زندگی تجربه می‎کنند نُرم‎های اجتماعی و قواعد عمومی را خیلی قبول ندارند حتی اگر لازم باشد آنها را می‎شکنند و نُرم و قواعد جدید پی می‎افکنند. آنها هر روز زیبایی‎های قدرت یا ثروت و یا شهرت و… را به نحوی از انحاء تجربه می‎کنند و لذت می‎برند، در واقع آدمیان این سطح سوپرمن‎هایی هستند که خودیت خود را با موفقیت هر چه تمام بر عرصه می‌افکنند و از آن لذت می‎برند، ثروتمندان بزرگ، قدرتمندان بزرگ، هنرمندان بزرگ، نویسندگان، دانشمندان و فیلسوفان بزرگ و تجار و صاحبان شرکت‎های غول‌آسا همگی آدمیانی هستند که با کنترل، برنامه‎ریزی و مدیریت، بزرگی را بدست آورده‎اند. کگور می‎گوید: این مرحله یک عیب بزرگ دارد و آن اینکه چنین لذت‎هایی پس از مدتی باعث ملال و خستگی فرد می‎شود.

در این مرحله مدام باید آن لذت‎ها را تکرار کنند و پس از مدتی که تکرار نتیجه نداد مجبورند دوز و میزان لذت را بالا ببرند و مدام این عمل را تکرار کنند لذا همواره نگران و مضطربند که روزی نتوانند خودیت خود را بیشتر و بیشتر تجربه کنند و لذت ببرند. در آخر چیزی جز نگرانی و خستگی نصیب نمی‎برند تجربه ملال دیر یا زود گریبان آنان را خواهد گرفت و شادمانی‎ها و لذت‎های گذشته برایشان بی‎معنی خواهد شد دیگر تکرارها و افزایش میزان دوز لذت موثر نیست. آنانند و تنهایی وجودی‎شان و خستگی مفرط از تجربه‎های زندگی که دیگر، باری بر آنان است و زمین‎گیرشان کرده. آدمیان این سطح برای تجریه شادمانی و معنی زندگی باید سعی کنند سریعاً خود را از این مرحله خارج نمایند تا بتوانند از ملال خارج شوند.

یادداشتی از استاد گلشاهی

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

*

code