نکته قابل توجه دیگر آن که دانشگاه تهران به تقلید از سبک دانشسرای های فرانسه ساخته شد و حتی معماران اولیه آن، فرانسوی بودند اما به تدریج سبک آموزش آمریکایی در ایران برتری یافت. تدریس در دانشگاه تنها در سطح لیسانس بود. اما سالانه به صد دانشجو بورس دولتی برای ادامه تحصیل در اروپا و آمریکا داده می شد. قانون آن از 1308 توسط مجلش شورای ملی تصویب شده بود. تا قبل از 1313 واجدین شرایط از میان شاگردان اول و دوم شش مدرسه عالیه تهران انتخاب می شدند.

اعطای بورسیه باعث شد راه تحصیلات تکمیلی به روی خانواده های غیراشرافی نیز باز شود. زیرا در دوره قاجار تنها خانواده هایی که از نظر اقتصادی و بعضا سیاسی جایگاه بالایی داشتند می توانستند فرزندان شان را برای تحصیل به خارج از کشور بفرستند. تا سال 1319، 500 نفر فارغ التحصیل دانشگاه های خارجی بودند و 450 نفر نیز تحصیلات خود را در اروپا ادامه می دادند. تعداد دانشجویان دانشگاه تهران نیز به 3330 نفر رسیده بود.

به نظر نگارنده باید در نظر داشت با وجود جهانی شدن تدریجی ملل در قرن بیستم، گسترش ارتباطات با دیگر کشور ها و تبادل علمی، سبک سنتی ایرانی چندان جوابگوی نیاز های علمی کشور نبود و موجب عزلت جامعه علمی ایران و کاهش تبادلات علمی می گردید. هرچند موضع انفعالی دانشگاه تهران و اخذ تقلیدی دانش های غربی، بدون بومی سازی آن نیز قابل چشم پوشی نیست. علت عمده این اتفاق، کمبود اساتید و متون دانشگاهی به زبان فارسی بود. اما به هر حال باید از جایی شروع کرد و بسیاری از فارغ التحصیلان دانشگاه تهران بعدا موولف، مترجم و استاد دانشگاه شدند و برخی کمبود ها را جبران کردند.